در عرض سه سال گذشته که تا حدی توانسته ام از مسافرکشی علمی (!) در کلاس های انباشته از بیش از پنجاه دانشجوی مختلف الاضلاع (!) دل بکنم و به تدریس صرفا ساعات موظف و چند ساعتی حق التدریس قناعت کنم, سه بار و به مناسبت هایی لوح تقدیر گرفته ام و البته این سومی اش یک مزه دیگری داشت. بار اول( 1384) در اداره ارشاد به دلیل اینکه کتابم, کتاب قابل تقدیر سال شناخته شد و بار دوم ( 1386) در دانشگاه باهنر از سوی استاندار کرمان به دلیل نگارش بیش از بیست و پنج مقاله علمی در باره زبانشناسی و قرار گرفتن در بین محققان برتر استانی, و این سومی لوح تقدیر از سوی هیئت کوهنوردی به دلیل معرفی کوهنوردی کرمان در اینترنت از طریق وبلاگ " زبانشناسی, و کوهنوردی در کرمان". مزه این سومی اش در این بود که از سوی دوستی و دوستانی به من داده شد و نه مسئولی و مسئولانی. برای اولین بار در محافل کوهنوردی صحبت از اهمیت رسانه اینترنت به میان آمد و سایت خوب و جذاب جوپار( گروه کوهنوردی جوپار), سایت انجمن جغرافیای کرمان ( آقای ماشاءالله جلالی فر), وبلاگ مسیر جادویی (آقای مهدی سیدی), وبلاگ نیروگاه سیکل ترکیبی کرمان( آقای مفیدی) و وبلاگ بنده معرفی شدند. در واقع, دیگر نباید بعد از یک برنامه زیبا, ماه ها منتظر شد تا گزارش کوهنوردی در روزنامه یا مجله ای چاپ شود . کافی است همان شب به سراغ وبلاگ وبلاگ نویسی علاقمند بروی و در کمتر از چند ساعت عکس هایی زیبا از برنامه را ببینی.در این تجلیل هر چند یک وبلاگ نویس به نمایندگی لوح تقدیر گرفت, اما شکی نیست همه کوهنوردان حاضر در جلسه با توضیحات آقای رسول زندی به اهمیت رسانه اینترنت بیشتر واقف شدند و شاید در گردهم آیی های بعدی تعداد سایت ها و وبلاگ ها  به جای پنج عدد, پنجاه عدد باشد. به امید آن روز.