زبانشناسی، و کوهنوردی درکرمان

کلمپه را روزی به گاه زمستان , صعود به پلوار فریبنده چهار کوهنورد قاپنده ز دیار کریمان, به کله پرفضله افتاد. چو کلمپه سر آن داشت که از روزگار اختراع نگار جای نماند و بل پیشی گیرد , پس با خود رایانه همنوردی بیاورده بود بهر مشاورت به گاه ضرورت در هر صورت. برف باریدن گرفت و همنوردان به کلمپه متوسل شدند که ای کلمپه بپرس از آن رایانه همنورد , که چه کنیم و از این دو گزینه کدام بگزینیم تا جان سالم بدر بریم: اول, هر چند خطری است, لیک از سنگنوردی های پل صراط فرود آییم , و دیم, چادری برپا کنیم و منتظر مانیم تا هوا خوش و جان بها هفت جوش گردد. کلمپه نیز دو پرسش را با رایانه همنورد بطرحید و رایانه همنورد بپاسخید به یک واژه: بلی ! همنوردان و کلمپه جملگی دربماندند گیج و ویج در تفسیر آن که برویم یا بمانیم؟ باز کلمپه از رایانه همنورد بپرسید که: بلی , چه؟ رایانه همنورد بپاسخید: بلی , همنورد ! کلمپه باز بپرسید: بلی, همنورد, چی؟ رایانه همنورد بپاسخید: بلی , همنورد خیط نورد !

آبی کوهپایه ای !

baghinipour — Sun, 08 Nov 2009 16:36:18 GMT

آبی کوهپایه ای !

کلمپه را روزی نامکی آمد چو پندنامکی که بهر فلان و فلان کار بیا و پرسشنامه ای بپر تا بدانیم به گاه مدیریت چند مرده حلاج و به گاه بحران چند زرده میرزا علاج توانی بود. برفت آن کلمپه که "سنگ مفت و «چغوک» مفت". آزمونکی ببود با چند سوال که یکی دو سوالش روانشناختی ببود و یکی آنک از چه رنگی خوشتان آید. کلمپه حقیقت دل باخته هم بنگاشت: آبی کوهپایه ای. پس از چند روز نامک خلاصه ترک دگری بیامد که بیا و بتوضیح که این آبی کوهپایه ای دیگر چیست ای پان کوهیست. کلمپه برفت و بتوضیحید که وی کوهنوردی است که چو به کوه صاحب الزمان دیار کریمان می شود و به سمت شمال و شمال شرقی می نگرد به گاه خوشی هوا, رنگی آبی می بیند که نه آبی آسمانی است و نه آبی کم رنگ , نه آبی سرمه ای است و نه آبی نفتی, و بسی منحصر به فرد است و خود آن را «آبی کوهپایه ای» نامیده است. از آن زمان کلمپه پیوسته می گوید یک چشمم خواب است و چشم دیگر بیدار که کی دنبالم می فرستند چون خودشان گفتند کاری بکنند که ای والله بگم !

چغوک: ( در فارسی کرمانی) گنجشک

کاری بکنند که ای والله بگم ! : اقرار به شکست بکنم ( ولی گویا کلمپه مطلب را نگرفته)

علامتی ضربدر بزدم ماژیک اندر ماژیک !

baghinipour — Fri, 06 Nov 2009 17:17:18 GMT

علامتی ضربدر بزدم ماژیک اندر ماژیک !

کلمپه را آن اقبال هر جبال نورد آرزو میسر شد که پیش از گاه پیر پاتال زدگی , به همراهی تنی چند از همنوردان نا آسایش خواهی به دریاچه گهر شود و چو به منزلی لب دریاچه بشدند و همنوردان آن منزل را بسی پسندیدند و دل نتوانستند برکنند از آن و چادرها برپا و لطیفه -نادرها سوارپا و بزن بهادر ها مشت در پا بشدند و جملگی محو زیبایی جمال طبیعت دریاچه , نی , به راستی سراچه همنوردان طبیعت بچه سانان به پناه آمده در دامان پرمهر طبیعت. باری, آن مکان دلفریب را همگان بسی خوش آمد و قرار بر این بشد که پس از قله زنی باز دقیقا در همین مکان رحل اقامت بیافکنند و یکی دو روزی از زیبایی آن صحنه ها لذت برند و علامت زنی آن مکان با کلمپه همه عمر قاشق زنی بشد . کلمپه نیز بقبولید و پس از قله زنی , همنوردان از او بپرسیدند که ای کلمپه, کجا بود دقیقا آن مکان؟ کلمپه بگفت: بیاورید آن چادر را و بگشایید آن را. بگفتند: از چه سوی آخر؟ بگفت: آخر من همان روز که مقرر بفرمودید, بر کف همان چادر علامتی ضربدر بزدم ماژیک اندر ماژیک, تا بماند به امروز و بدانیم که دقیقا به کجا بودیم و دقیقا بنا بر خواست به همان جای علامت زده باز آییم بی کم و کاست !

و آن آب پس از عبور از کلیه های همنوردان جمع گردد !

baghinipour — Thu, 05 Nov 2009 18:40:18 GMT

و آن آب پس از عبور از کلیه های همنوردان جمع گردد !

کلمپه کنگر خورده و لنگر انداخته به کوه , روزی به کوهی بی گل و بته در دیار کریمان بشد با همنوردان گریخته از کاناپه و شهر های دود گرفته . به گاه فرود با کم آبی روبرو شدند و کم مانده بود یکی از آن همنوردان جان به کوه آفرین تقدیم کند. سرگروه پست و بلندی بسیار به کوه دیده همگان را بجمعید و بگفت که هان بیم به دل راه ندهید که خود این اوضاع نیم کوبیده را بسنجیده و گروه طوفان رسیده مان را به بندر امن و پدر بزرگ آمرزیده ای رهنمون خواهم شد. در این میان, حال یکی از همنوردان بسی ناخوش و خوش خوش رو به وخامت جسامت گذاشت و اضطراب بر همگان مستولی که چه کنیم با این لندهور ناخوشی مقهور. باری, در آن ناخوشی تب کوهنورد کشی ,بنای وصیت کردن گذاشت که اگر بمردم مرا به فلان محلت این کوه بدفنید و بر مزارم قمقمه ای آب بیافشانید تا استخوانی بترکانم. همنوردی نه گذاشت و نه برداشت و به او گفت : ای همنورد ناخوشی زده. کو آب که بر مزار تو ریزیم. آن ناخوش زده بگفت : به کوله ام قمقمه ای آب ذخیره است , بردارید و اگر بمردم بر مزارم بریزید. همگان را از تعجب دو شاخ به بزرگی دو شاخ کوه دو شاخ زرند به سر بنشست که این ناهمنورد آب بداشته و هیچ نمی گفته است قلب سنگ پیچ . کلمپه قمقمه آب همنورد را از کوله پشتی اش بیرون بیاورد و رو به آن ناخوشی زده بکرد و گفت: ای همنورد. اجازت بفرما قبل از ریزش آن آب که فرمودی دور از جان بر مزارت , نخست «کفتی» آب خود بخوری و «کفتی» هر همنورد و آن آب پس از عبور از کلیه های همنوردان جمع گردد و بر مزارت افشاده شود !

کفتی /kofti/: (در فارسی کرمانی) یک قلپ, به اندازه یک دهان پر

این حقیر کوه اسیر و این امیر کوه خاکشیر !

baghinipour — Wed, 04 Nov 2009 17:59:18 GMT

این حقیر کوه اسیر و این امیر کوه خاکشیر !

تلیفون ثابت کلمپه سرا روزی زنگ بخورد و خبربنگاری از آن سوی خط با شوری گوش شور و نفسی گل پلاستیکی انفس, از کلمپه بخواست که به او فرصتی دهد تا برای طرح چند پرسش و چاپیدن آن ها در مجلتی وزین به حضور لولووش آن ترزبان وش برسد و به اصطلاح مصاحبتی با آن عزیز تازه کوهنورد شده بکند. چو آن خبر بنگار به کلمپه سرا بشد, و چند پرسش کلیشه ای صد تا یک غاز پیشه بپرسید , کلمپه پاسخ هایی یه هزار نیم غاز بداد. پر واضع ببود که این خبر بنگار از بی موضوعی سراغ چون کلمپه ای آمده است تا به شماره بعد مجلت خویش چند صفحه ای پر کند و خلایق بخوانند و روزی بگذرانند. لیک کلمپه را توان ذهنی کمتر از آن ببود که ضایع ناک بودن اوضاع را دریابد و گوش بندک از گوش پت و پهن , و چشم بندک از چشم شل و پل خویش بردارد. پس در پایان آن مصاحبت , از آن خبربنگار بپرسید که شما از توانمندی فوق العاده این حقیر کوه اسیر خوشتان آمده است یا از لیست بلند و بالای افتخاران ملی و جهانی و دنیایی این امیر کوه خاکشیر , که سراغم آمده اید؟ آن بخبرنگار ذهن رند بلبخندید بی روادید و بگفت: من از مزاح طبعی آن موم جگر بیش از هر چیز دگر خوشم آمده است!

بگو نفر آخر بودن چه مزه ای داره؟

baghinipour — Tue, 03 Nov 2009 19:08:18 GMT

بگو نفر آخر بودن چه مزه ای داره؟

کلمپه قلنبه به آرزوی دوران خردی خود برسید و کوهپیما بشد به گاه جوانی. روزی با تنی چند از کلمپه بختان دگر به کوهی شده بودند و مسابقه شلغم ذائقه زود قله زنی برپا بود و همنوردان , شکارچی سان با سرپیچی از سرگروه پفک چی , چون دوندگان کله پرباد و پرندگان حوصله پر مارمالاد , به سوی قله روان بودند. صد متری به قله مانده بود که کلمپه چون نیک نظر کرد, دید که نفر آخر است و آن همنورد یکی به آخر از آن آزارتلخه خویان تمسخر غنچه ببود و خواست کلمپه را دست اندازد و روی به او کرد و بگفت: "ها , بگو نفر آخر بودن چه مزه ای داره؟" کلمپه را چاره جویی این طعنه در آن دید که کناره جویی پیشه کند و حال آن یک به آخر مانده وامانده پوزخندبنده را بگیرد آن کلمپگی خوانده و او را نفر آخر سازد. پس بایستاد و بگفت:" ها, من نمیام. تو برو و حالا تو نفر آخری نه من . برو و مزه شم ببین و مزه شامپانزه بودن را هم , ای خیط پوزه فلان جات سوزه ! "

نام آن پهلوان ایرج است !

baghinipour — Tue, 03 Nov 2009 15:40:18 GMT

نام آن پهلوان ایرج است !

کلمپه چند صباحی بود که از گران هوشی کمی به افتضاح هوشی و از تیز هوشی اینشتین منشانه به فراموشی تنگستن مآبانه مبتلا بشده و آن ذهن اردک در پاسخ به مکتبیان بسی پرت و پلا به مکتب خانه پخش و پلا می نمود و دکه مضحکه به مکتب خانه مشتری چران , و سکسکه پس خنده هر که هر که کیلومتری کشان ببود. آن صاحب مکتبان انجمنی بساختند و به چندین نشست هفت الهشت و پس از چند روز هشت الهفت بیاموختندش که چگونه با تکنیک های روانشناسانه چون تداعی معانی و ... کارشناسانه به یاد آورد و وارهد خود و جمله مکتبیان هوراگرایانه را از فراموشی زحمت افزا , آن دیدار کراهت افزا. چو زمانی بگذشت, یکی از مکتبیان خواست کلمپه را بیازماید و به جمعی از وی بپرسید که ای کلمپه اگر گفتی چه بود نام آن پهلوان نام آور ایرانی , پسر زال و از اهالی زابلستان که جنگ ها و دلاوری های او به شاهنامه فردوسی بیامده است؟ کلمپه لختی به شلختی بیاندیشید و رو کرد به آن مکتبی و بپرسید که چیست نام کوچک آن شاعر عزیز معاصر کاشانی «هشت کتاب»؟ مکتبی بگفت: سهراب (سپهری) را می گویی؟ کلمپه پاسخ داد که آری و به یکی از هم مکتبیان خود سهراب نام رو کرد و بگفت که ای سهراب. نام پدرت چیست؟ و هم مکتبی کلمپه بگفت ایرج. کلمپه رو به مکتبی بکرد و گفت که آری همین باشد. نام آن پهلوان ایرج است !

دست به سنگ کوه صاحب الزمان

baghinipour — Mon, 02 Nov 2009 16:50:18 GMT

این هم مکتبی حال منقلب, تقلب نکرده است !

baghinipour — Sun, 01 Nov 2009 18:53:18 GMT

این هم مکتبی حال منقلب, تقلب نکرده است !

کلمپه را هم مکتبی ببود تنبل خان سنبل کار. روزی اوستاد به مکتب بشد و چنان از نمره صفر آن هم مکتبی کلمپه, پریشان ببود و زنبور نیشان, که جملگی هم مکتبیان کلمپه زخمی بشدند اگر خون زرد رنگ باشد ! باری, اوستاد به اتاق وارد بشد و رو به آن هم مکتبی کلمپه کرد و بگفت: ای دردونه حسن کبابی! اینم شد نمره اووردی. حیف کمتر از صفر نمره ای نیس والا می باس زیر صفر بدمت. آن هم مکتبی کلمپه زد زیر گریه و مکتب را بکرد جلسه تعزیه . کلمپه را دل بسوخت و روی به اوستاد بکرد که ای اوستاد این نمره صفر خود گویای نکته ای است پرقر. اوستاد تاملی بکرد و بگفت: نمره صفر و پر قری؟ بنال ببینم ای تو آخر به شغل شوفری. کلمپه سینه ای بصافید و بگفت: ای اوستاد. این صفر هر چه را ثابت نکند , این نکته را ثابت می کند که این هم مکتبی حال منقلب, تقلب نکرده است ! اوستاد از پررویی آن چرت و پرت طلب , سکوت بکرد و چیزی نگفت و ببخشید هر دو را.